Vanmorgen zat ik in een café.

Aan het tafeltje naast mij zat een jonge vrouw achter haar laptop. Haar telefoon trilde om de paar minuten. Ze keek steeds even, typte iets terug en ging weer verder.

Aan de andere kant van de ruimte zat een oudere man rustig een krant te lezen. Af en toe keek hij naar buiten, alsof hij nergens naartoe hoefde.

Twee mensen.

Twee levens.

En ineens vroeg ik mij af:

Wie zijn wij eigenlijk, als niemand kijkt?

Een vreemde vraag misschien.

Toch denk ik dat we een groot deel van ons leven bezig zijn met het beantwoorden van een andere vraag:

“Wie moet ik zijn?”

Een goede werknemer.

Een betrokken ouder.

Een behulpzame collega.

Een sterke partner.

Een ambitieuze student.

Een succesvolle ondernemer.

Langzaam worden die rollen onderdeel van onze identiteit.

We zeggen niet meer:

“Ik doe dit werk.”

We zeggen:

“Ik bén mijn werk.”

We zeggen niet:

“Ik heb ADHD.”

We zeggen:

“Ik bén ADHD.”

We zeggen niet:

“Ik heb een burn-out.”

We zeggen:

“Ik bén opgebrand.”

En zonder dat we het merken, worden de woorden waarmee we onszelf beschrijven steeds kleiner.

Binnen mindfulness wordt vaak gesproken over het verschil tussen ervaring en identiteit.

Je kunt verdriet ervaren.

Maar je bént niet verdriet.

Je kunt falen.

Maar je bént geen mislukkeling.

Je kunt een burn-out hebben.

Maar je bént niet je burn-out.

Dat klinkt misschien als een klein verschil.

Toch is het misschien wel het verschil tussen gevangen zitten in een verhaal…

…of ruimte voelen om een nieuw hoofdstuk te schrijven.

Want hoe sterker wij ons vastklampen aan een identiteit, hoe moeilijker verandering wordt.

Misschien is dat wel wat in mindfulness met ego wordt bedoeld.

Niet arrogantie.

Maar het verhaal dat we zo vaak over onszelf vertellen, dat we gaan geloven dat wij dát verhaal zijn.

En misschien begint vrijheid precies op het moment dat we nieuwsgierig durven worden.

Niet:

“Wie moet ik zijn?”

Maar:

“Wie ben ik, als ik even niets hoef te zijn?”

Misschien is dat wel de moeilijkste vraag die er bestaat.

En misschien ook de mooiste.

Ik ben benieuwd:

Welke rol neem jij zo vanzelfsprekend aan, dat je soms vergeet dat het maar één deel van jou is?