Wat als nieuwsgierigheid belangrijker is dan kennis?

Ik ben nieuwsgierig. Altijd al geweest.
Als kind wilde ik weten hoe dingen werkten. Later, binnen HR, werd die nieuwsgierigheid steeds vaker gericht op mensen. Niet alleen: Wat doe je? Maar vooral:

Waarom doe je wat je doet?

Waarom reageert de één heel anders op verandering dan de ander?
Waarom blijft iemand jarenlang in een functie die eigenlijk niet meer past?
Waarom weten we soms heel goed dat iets niet goed voor ons is — en doen we het tóch?

Misschien is dat uiteindelijk wel de rode draad geworden in mijn werk.

Nieuwsgierigheid vraagt niet meteen om een antwoord

We leven in een wereld waarin we gewend zijn geraakt aan snelle antwoorden.

Even googelen.
Een filmpje bekijken.
Een deskundige raadplegen.
En tegenwoordig kunnen we een vraag stellen aan kunstmatige intelligentie en binnen enkele seconden verschijnt er een antwoord.

Fascinerend.
Maar er zit ook een risico in.
Want wat gebeurt er als we zó gewend raken aan antwoorden, dat we vergeten zelf nog vragen te stellen?

Voor mij begint ontwikkeling juist daar.

Niet bij:

Vertel mij wat ik moet doen.

Maar bij:

Hé… waarom doe ik dit eigenlijk zo?

Dat is ook wat mindfulness voor mij betekent. Niet je hoofd leegmaken. Niet op een kussentje proberen nergens aan te denken.
Juist niet.

Het is waarnemen wat er gebeurt, zonder onmiddellijk op de automatische piloot te reageren.
Een kleine ruimte creëren tussen wat er gebeurt en wat jij vervolgens doet.

En in die ruimte woont iets heel waardevols:

nieuwsgierigheid.

Van cassettebandje tot kunstmatige intelligentie

Als ik terugkijk, vind ik het bijna onvoorstelbaar hoeveel technologie er gedurende één mensenleven kan veranderen.

Ik heb muziek afgespeeld op een platenspeler. Bandjes teruggespoeld in een cassetterecorder. Mijn eerste teksten op een computer gemaakt in een tijd waarin een floppy behoorlijk modern voelde.

En nu?

Nu voer ik gesprekken met een computer.
Niet door ingewikkelde computertaal te gebruiken, maar gewoon door een vraag te stellen.
En precies daar gebeurde iets wat ik niet had voorzien.

Ik werd nieuwsgierig.

Niet alleen naar wat kunstmatige intelligentie allemaal kan.
Maar vooral naar wat er gebeurt met óns wanneer technologie steeds beter wordt in taal, analyseren, meedenken en zelfs reageren op menselijke emoties.

Wat doet dat met hoe wij denken?

Met hoe we leren?

Met hoe we beslissingen nemen?

En misschien nog interessanter:

wat zegt onze omgang met kunstmatige intelligentie eigenlijk over onszelf?

Ik dacht dat ik een hulpmiddel had gevonden…

…maar gaandeweg merkte ik dat ik steeds meer vragen begon te stellen.

Over vertrouwen.

Over menselijk contact.

Over kritisch blijven denken.

Over afhankelijkheid.

Over humor, taal en samenwerking.

En vooral over dat merkwaardige menselijke brein dat razendsnel betekenis geeft aan iets wat eigenlijk uit enen, nullen, modellen en berekeningen bestaat.

Mijn nieuwsgierigheid heeft me inmiddels ergens gebracht waar ik aan het begin helemaal niet naar op zoek was.

En daar ontstaat momenteel iets uit.

Wat precies?

Daar vertel ik later meer over. 😉

Voor nu laat ik liever een vraag achter.

Wanneer heb jij voor het laatst iets gedaan zonder precies te weten waar het je zou brengen — puur omdat je nieuwsgierig was?

En misschien nog belangrijker:

waar ben jij op dit moment nieuwsgierig naar, maar doe je nog niets mee?

Ik ben benieuwd naar je antwoord.

Want soms begint verandering niet met een plan.

Soms begint het gewoon met:

Hé… hoe zit dat eigenlijk?

Ingrid
The Mind Factory
Rust begint met aandacht.