Wat mijn kat Lola mij leert over aandacht
Lola heeft geen agenda.
Geen lijstje met dingen die vandaag nog af moeten. Geen telefoon die trilt omdat iemand iets van haar wil. En voor zover ik weet ligt ze ’s nachts ook niet wakker omdat ze zich afvraagt of ze die ene opmerking van vanmiddag misschien anders had moeten formuleren.
Lola is gewoon Lola.
En misschien is dat precies waarom ik soms iets van haar kan leren.
Wie een kat heeft, weet dat katten een bijzonder talent hebben voor aanwezig zijn. Als Lola naar buiten kijkt, dan kijkt ze. Als ze slaapt, dan slaapt ze. En als ze vindt dat ik lang genoeg achter mijn laptop heb gezeten, bestaat er meestal weinig twijfel over haar bedoeling.
Dan verschijnt ze.
Op mijn bureau.
Naast mijn toetsenbord.
Of, als subtiele signalen onvoldoende effect hebben, gewoon erop.
Aandacht graag. Nu.
Terwijl wij alweer drie stappen verder zijn
Wij mensen zijn daar een stuk minder goed in.
We drinken koffie terwijl we onze mail lezen. We luisteren naar iemand en bedenken ondertussen wat we straks moeten doen. We wandelen met een telefoon in onze hand en eten soms zonder werkelijk te proeven wat er op ons bord ligt.
Ons lichaam bevindt zich op één plek, terwijl ons hoofd alweer ergens anders is.
Dat is niet vreemd. Ons vermogen om vooruit te denken, terug te kijken, verbanden te leggen en plannen te maken is ontzettend waardevol.
Maar het heeft ook een keerzijde.
Want wanneer zijn we eigenlijk nog helemaal bij wat er nu gebeurt?
Mindfulness hoeft niet ingewikkeld te zijn
Bij mindfulness denken mensen soms aan mediteren op een kussen, ademhalingsoefeningen of lange momenten van stilte.
Maar aandacht begint veel kleiner.
Voelen dat je kat tegen je been strijkt.
Merken dat de zon ineens door het raam naar binnen valt.
De eerste slok koffie daadwerkelijk proeven.
Of ontdekken dat je schouders alweer ergens ter hoogte van je oren zitten terwijl je dacht dat je heel ontspannen aan het werk was.
Je hoeft daarvoor niets bijzonders te bereiken.
Je hoeft alleen even op te merken.
Lola kent geen mindfulness
Voor de duidelijkheid: ik ga Lola geen mindfulnessgoeroe maken. 😉
Ze volgt gewoon haar kattenbrein. Als ergens eten te halen valt, vermoed ik dat haar aandacht voor het huidige moment plotseling een buitengewoon duidelijke richting krijgt.
Maar juist daarin zit voor mij iets moois.
Ze probeert niet mindful te zijn.
Ze is er gewoon.
En wanneer ze tijdens mijn werk ineens voor mijn scherm verschijnt, kan ik natuurlijk denken:
Lola, nu even niet.
Maar ik kan ook merken dat ik misschien al anderhalf uur nauwelijks van mijn stoel ben geweest.
Dat ik mijn adem hoog heb zitten.
Of dat ik zo geconcentreerd bezig ben geweest dat de wereld om mij heen tijdelijk verdwenen is.
Dan is dat kleine kattenhoofd naast mijn toetsenbord ineens geen onderbreking meer.
Het is een herinnering.
Misschien heb jij ook een Lola
Dat hoeft natuurlijk geen kat te zijn.
Misschien is het je hond die met de riem komt aanzetten.
Een kind dat je iets wil laten zien.
De wind die je hoort wanneer je eindelijk je laptop dichtdoet.
Of simpelweg je eigen lichaam dat al een tijdje probeert duidelijk te maken dat het genoeg is geweest.
We zijn gewend zulke momenten gemakkelijk als onderbreking te zien.
Maar soms is een onderbreking precies wat we nodig hebben om weer even aanwezig te zijn.
Dus de volgende keer dat Lola besluit dat mijn toetsenbord eigenlijk van haar is, zal ik waarschijnlijk nog steeds zeggen:
“Lola… moet dat nou?”
Ik ken mezelf inmiddels een beetje.
Maar misschien schuif ik mijn stoel daarna ook even naar achteren.
Geef ik haar een aai en knuffel.
Kijk ik naar buiten.
En herinner ik mezelf eraan dat niet ieder moment gevuld hoeft te worden met wat hierna komt.
Sommige momenten mogen gewoon even dit moment zijn.
